Lu mbriacon’

di  Giuseppe Viggiano

A  mi  m’  piace  assaj  ru  mmier’,
specie   quidd’   fatt’   paisan’,
nunn’è   ca   jè   brutt’   quidd’   frustier’
ma  a  bbév’,  nun  puoi  attaccà  la  man’,
Ru  mmier’  paisan’  jè  nata  cosa:
jè  leggiér’  a  nun  face  aggirà  lu  cippon’.
S’  pur’  tien’  a  lu  lat’  la  sposa
Nun  z’  n’addona  ca  sì  mbriacon’.
Ij’   m’  r’  bbev’   r’   tutt’  qualità:
Jang’,    russ’,   niur’  o  rosat’.
Lu   sacci   vev’   a   lu   sacci   suppurtà
A   poch’   vot’   m’aggi   mbriacat’.
Ru  mmier’  a  lu  munn’  jè  necessarij
Ognun’  ch’  magna  s’avrìa  vev’  na  bboccia
Quidd’  face  bben’  quasi  cum’   l’arij’,
ij   pò,  m’  facirrìa   propria   la   doccia.
Ru  mmier’  jè  cosa  antica,  nunnè  muderna,
ngera  già  a  la  m’nuta  r’  lu  Signor’.
A  mi  crer’   ca  pur’  lu  Patratern’
nu  quartin’  s’  lu  freca  quann’ jè  l’ora.
S’  era  preut’   ij,  c’avìa  rì  la  messa,
a  mi  ca  m’  piace  assaj  ru  mmier’,
lu  calice  avìa  hèss’  tant’  hruoss’
c’averna  ngicapé  almena   rieci  bucchier’.
Saj  ch’  messa  allicchett’  anzirrìa
recitann’  r’  preghier’  allegrament’.
Nzirtat’  quidd’   paternuostr’  e  avemaria’,
lu  Patratern’  sarrìa  cuntent’.
Na  vigna  aggi  chiandat’  poch’  luntan’,
P’  farmenn’  quant’  a  cum’  vogli’  ij,
picché  m’  piace  assaj  ru  mmier’  paisan’
a  s’  stav’  malat’,  jè  la  mur’cina  mija.
Vuij  v’  vulit’   sent’  fort’  cum’  nu  mul’?
A  vulit’  cambà  semb’  in  allegrija?
Appuzat’v’   r’   cap’   a   nu   rizzul’
a   brindat’    a  la  vostra  e  a  la  saluta  mija.


Torna indietro alle Poesie

Saluto agli aviglianesi sparsi per il mondo

di Giuseppe Viggiano

Salut’  a  tutt’  gli  Aviglianis’
ca  ndà  tutt’  lu  munn’  sit’  spas’.
Avit’  lassat’   attan’,  figli  a  spos’,
r’  cos’  chiù  bell’  r’  lu  paìs’.
Chi nda l’America, chi cu i Francesi.
a lu Belgio, in Germania o cu i Milanesi,
jè  rumas’  sol’  ra  scì  a  truà  i  Cinesi,
tutt’  picché?  P’abbusquà  lu  turnes’.
Cert’  ca  l’operaij’  Aviglianes’
nduvonga  arriva,  tutt’  l’  ricin’: – Tras’!
Jè  fatìhator’,  sap’  uaragnà  la  spesa,
a  mangh’  la  mosca  face  passà  p’  lu  nas’.
Mò  pur’  nd’Avigliano  jè  firnuta  la  scesa,
jè  sciut’  nn’aut’  r’  parecchi’  cos’,
a  chi  ten’  bona  vuluntà,  senza  offesa’,
face  caminà  assaj  a  gli  turnis’.
Nduvonga  sit’  cert’  avit’  mis’  la  bas’
a  nun  putit’  turnà  chiù  a  lu  paìs’.
Ma  mò  pur’  qua  s’  uaragna  quaccosa,
minit’  a  bbré  quidd’  ch’avit’  rumas’.
L’auhurij’  ca  v’  fazz’,  semb’  cu  r’   nasch’  tés’:
nu  v’  facit’  maltrattà  ma  sit’  rispettos’,
purtat’  semb’  nn’aut’  lu  nom’  r’  lu  paìs’,
a  bucchiat’  semb’  “ VIVA  GLI  AVIGLIANIS’ ”


Torna indietro alle Poesie

R’ Femmin’ modern’

di  Giuseppe Viggiano

Gira gira la rota
lu munn’ era megli’ na vota
mò tutt’ jè cagnat’
la stagion’ a la vernata
Specie r’ femmin’ modern’
so chiù brutt’ r’ lu mbiern’
voln’ scì vistut’ r’ luss’
a cu r’ labbra tent’ ross’
Prima purtarn’ r’ trecce
mò so curci a tutt’ ricci
Cu lu tagli’ a la masculina
nun par’n’ mangh’ chiù signurin’
Mò p’ hèss’ chiù allicchett’
s’hann’ luat’ lu reggipett’
Prima purtarn’ lu iuppon’
a mò s’ mett’n’ lu cauzon’
Prima purtarn’ lu fusto
mò s’ mett’n’ lu busto
P’ paré na nzé chiù fin’
‘mbèr’ a gli pier’ gli scarpin’
Ri cauziett’ trasparient’
s’ nó nun baln’ nient’
Accussì vurrérn’ r’ vest’
p’ s’ fa vré… tutt’ lu riest’
Né sciuscio a sottasciuscio
lu cuappott’ cu lu piluscio
Prima: stacern’ semb’ nghius’
lu zito virern’ p’ lu pirtus’
facern’ l’amor’ ra luntan’
Mò: s’ piglian’ a mman’ a mman’
nun z’ n’ ncarican’ r’ la famiglia
prima r’ spusà… t’ fann’ nu figlio
Cert’ femmine cu l’aggiett’
port’n’ pur’ la vetturetta
A s’ vai na ‘nzé luntan’
port’n’ pur’ l’aeroplano
Quann’ só le elezioni
cum’ l’om’ fann’ la vutazione
‘ngè chi ènz’ deputatess’
lu vot’ a lor’ lu rann’ gli fess’
Henz’n’  pur’ r’ senatrice
a quaccheruna ambasciatrice
Ind’agli uffici só tutt’ lor’
a gli giuvin’ só arrafora
Chi face la sciista,
Chi face l’alpinista
Cum’ gli uomini só arriventat’
mannaggia chi r’ha vasat’
Ngi só quedd’ chiù ardit’
sfess’n’ pur’ a lu marit’
Idd’  vòl’  o  nun vòl’
lu uaglió adda purtà a la scola
Quann’ piglia la mesata
la miglièra jè preparata
a svutall’ lu portafogli
p’ fall’ magnà… roi foglie
Cu lu marit’ nun zó curtese
voln’ c’hadda fa la spesa
nun z’ tocch’n’ lu nas’
nun boln’ sta mai ngasa
Voln’ scì solo casulann’
a cinematografo e a tutt’ bbann’
a s’ r’ capita l’occasione
a lu marit’ lu fann’… munton’
Vann’ truann’ la lavatrice
lu frigorifero, l’affettatrice,
la cucina elettrica, la televisione,
lu riscaldament’ a termosifone,
la machinetta pi lu quafè
lu soggiorno cu lu buffè
pi ogni stanza n’abbasciù
Nunn hann’ propria chi cercà chiù
Rìcin’ ca stann’ semb’ ‘mpier’
vurrern’ pure la cameriera
Lu giuvinott’ ca s’adda accasà
nun nzap’ cum’ adda fa
virènn’ tanta cose.
Prima la femmina era na rosa……
Ma purtroppo nun’ ‘ngè ch’ fa
senza femmine nun’ zi può sta.


Torna indietro alle Poesie

La Nora e la Masciora

di Pietro Laguardia

La Nora

Nnand’ m’ foss’ cotta, sp’tazzata,
prima r’ rà stu pass’ a la malora!
Ahà…! M’ l’aggia acchiata a na masciora….
Ca pozza murì r’ viern’ a no r’estat’!
Ravìa sapé…, m’avess’ chiena r’or’,
a mò m’avìa sott’ …la riend’ sfragnata!
Vizzòca fauza, a ch’ mboca paglièra,
basta ca nu lu cummèn’ na cosa?
T’ la nèha accèr’ accèr’.
Ndù cèca, a ndù nnòr’!
A la cr’pona s’avanda pur’,
ten’ lu cor’ mbiett’ a l’alma a pundon’.
Ch’ n’ parlam’ a fa?! Ca travaglion’!
tatca l’aut’ iuorn’, assarì, hè a lu uaddon’,
A lòor’, abbinghiars’ r’ liccucciarìj’.
Ma rotta r’ cuodd’, ca stipim’ na crìa!
Vol’ sprosce a mi?… ngi só r’ figlie, r’ mangiunazz’
Tutt’ vorp’ sparat’ ssa famiglia,
quand’ r’ rasc’ch a r’ curch’ a ssi giandarm’.
Prima s’ rann’ ra matin’ nzéra
A lu matin’ vai a la messa
A pì fars’ crér’ s’ cumbessa:
la cunbussiona ri lu lup’ alladdavera!
A quann’ s’attoppa cu r’ sciuruquèr’,
chi porta la battuta? eglia la mastressa,
a tann’, pov’ra a chi passa…..
ch’  taglia taglia nun t’ r’ pozz’ rì:
quedda accussì…., quedda accullì….,
ca mangh’ Maria Maddalena
s’ la passa liscia ra sott’ a s’ patrass’!
A s’ r’addummann’: «Chi facit’ ?»  «Bbèn’».

La Masciora

Trasuta quessa…… lu mbiern’ chiandat’!
Eglia chiù fort’ assai r’  r’azzar’.
Tu, schitta ca la siend’ t’ la mbàr
r’ ch’ pasta jè fatta la sfacciata:
scpacchitta, buscìarda, gnazzosa,
na vota stai allegra, a na vota amara.
Rimmedd’ tu,  ca pozza scì cignata!
Né ndipp’ a né ndoppa, senza nas’.
Tatca sì auza a l’ora r’ lu cécch’,
a sì scupass’ almen’ na vota ngasa…
ca niend’! ghritt’ a lu stip’, misci misci,
s’ sap’ aggià….  S’adda luà la secca!
S’ la vir’ cummara, ch’ sciniscia!
M’av’ arridutt’ m’ figlio nu spuzill’,
l’av’ ngiutut’ attunn’ la bannera…
Ru tropp’ fuoch’ scoce lu fruiquil’!
Liscia a spirliscia r’ cap’ a lu specchi’,
culur’ mbacc’, ricci nnand’ a grèt’.
Cacché la sora…, ca pulizia cumpleta!
A gli surwuizij’… r’adda fa la vecchia,
chiù grossa face… a chiù arrivenda lecchia!
Mò ngè la ritta: «gli vuoi ri lu puèt’…»
Moglia mai avvissalla…, s’inguieta…
A la ciuccegna appuzzuta r’aurecchie.
Ma hè r’ l’ sc’cana accera accera
Ca chi adda hèss’ bella, adda nasce.
Fusc’ a curr’ cu lu pup’ mbrazz’,
vai semb’ attuorn’ sc’chitta casulann’:
mò ndù samamma, mò ndù mammagrann’,
a mò ndisata fort’ p’ la chiazza…..
Nun zap’ ch’ fa chiù la cusc’cusazza!
S’ mpoppa semb’ p’ marcià alla grana!
S’ sciam’ r’ stu pass’: spinn’ e spann’,
mèce r’ pan’,  ama magnà …pistazz’!
Tatca lu figlio adda chiamà “papà” a sasir’.
M’ par’ a mi, nun ngè chi bré chiù!
Mece r’abbarà s’ ngè carchiola,
penza a “mammà, papà, zizì, cucù”.
Cummara mia t’ la ch’rrist’ tu?


Torna indietro alle Poesie

Lu cor’

di Giuseppe Viggiano

Tengh’ nu marcagnegn’ nda lu piett’
Ca sbatt’ semb, cum’ nu cucù,
r’ sciorn’, r’ nott’, r’ matin’ viett’,
nun face aut ca: ndù ndù – ndù ndù.
Ij lu sent’ chiù quann’ so’ curcquat’,
nunnè ca pur’ idd’ s’ face na pannacchella,
no! Ij rorm’ bell’ acquietat’,
ma idd‘ semb’ alert’, cum’ na sentinella.
Camina semb’ a nun z’abbenda maj,
purtann’ lu stess’ pass’ ra matin’ ‘nzera.
Nun zia mai s’ ferma, sarria nu uaj,
p’ idd’ a p’ mè all’addavera.
Jè lu bell ca, cu tutt’ ca staj nghius’,
vèr’ a capisce r’ cos’ estern’
cum’ s’ virèss’ ra ind’ a nu purtus’.
S’ vér’ ca iè opera r’ lu Patratern’!
Ma ricorda, quann’ ij era giuvinott’,
caminann’ mbrundaja la zita mia,
t’ vuless’ fa vrè, s’ mittija a corr’ r’ bott’,
r’ la priscézza però, no p’ malattia.
Mò jè fatt’ na nzé veccnhi’ ammarr’nut’,
pazzij quant’ann’ semb a caminà
cu quidd‘ “ndù ndù – ndù ndù” a maj sturdut’.
Mò quas’ quas’ s’ vulèss’ fermà.
Ma ij l’agge fatt’ a lu raggiunament’,
l’agge ritt’ <<Uaglio, qua sim’ ij a tu,
camina ancora, sia pur’ lentament’,
ma famm’ sènt’ semb’ “ndù ndù – ndù ndù – ndù ndù”>>.


Torna indietro alle Poesie